Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

ΕΛΑ ΜΑΝΝΟΥΛΑ...

E...Στα 86 ηταν πια η κυρα Χαρουλα...
Οχι το προσδοκιμον...Που λενε οι στατιστικες, αλλα και τις δικες της προσδοκιες, ειχε ξεπερασει...Εβλεπε πια...Τη ζωη απο πανω...Ελεγε στα εγγονια της, κι αυτα γελαγαν...
Αστειο το νομιζαν, αλλα εκεινη το ελεγε σοβαρα...Το σα ειχε δει, τοσες καταστασεις. πολεμους,
σφαγες, λεηλασιες, θανατους...
Ηξερε...Ερχοταν η ωρα...
Με το που μπουρδουκλωθηκε, και επεσε, οταν κοπηκε το ρευμα στο σπιτι...Καταλαβε...
Το πεπρωμενον φυγειν αδυνατον...Και εκανε υπομονη...Οπως ηξερε απο παντα της...
Καταγμα στο γοφο...
Πονος, ταλαιπωρια, νοσοκομεια, χειρουργεια, ταξιδι με το πλοιο μες τη νυχτα...Και πονος...
Πονος πολυς, και μια αμφιβολια...Αξιζε αραγε τον κοπο πια...
Τωρα...Τα φαρμακα κανανε καλη δουλεια...Παντου ενα μουδιασμα...Τα ματια της , Φορα
ανοιχτα, να ρουφηξει αυτες τις τελευταιες, νομιζε, στιγμες...
Κι απο πανω της...Ο Γιος της...Με τη νυφη, βεβαια...Οπως παντα κολλημενος...
-Βρηκες τη στεγη υπερηλικων που σου εδωσα το τηλεφωνο;;;
Ελεγε εκεινη, με τη σριγλη φωνη της...Νομιζε, οτι δεν ακουγε...Η μηπως ηθελε να ακουστει;;
-Καλα...Τα κανονισα...Ελεγε ο γιος της..Κοιτωντας κατω ενοχα...Μην ανησυχεις...
Ταινια...Εβλεπε τη ζωη της ταινια...Ολη η ζωη, σαν ασπρομαυρο φιλμ, περναγε μπρος απ
τα ματια της...
Που ηταν παιδι...Που ηταν κοπελλα...Που ηταν γυναικα...
Που γνωρισε το Νικο της...Που παντρευτηκε...Που χηρεψε...
Ξυπνησε ενα πρωι...Και διπλα της ο Νικος...Κρυος...Ειχε φυγει, ησυχα, ηρεμα, Ξαφνικα...
Δεν ηθελε να το πιστεψει...Κι ομως ηταν αληθεια... Και ηταν μονο...35 χρονων η Χαρουλα τοτε...
Ειχε ομως το παιδι του...Ο Γιος της...Μεγαλωσε βασιλιας...Αγας..Πασας..Ολη της την αγαπη
του την εδωκε...Τον μεγαλωσε στα πιπουλα...Κι ας μην επηρε ποτε κατι για εαυτου της...
Κι ας μη πλησιασε ποτε κανεναν αντρα...Ολα τα χρονια τουτα... Κι ας εσπασε, απο τον
καματο της δουλειας... Γι αυτονε...
Τοτε που οι γραμματεις, δεν δειχναν μπουτια, και στηθια φορα...Αλλα δουλευανε...
Μηχανικη γραφομηχανη και στενογραφια... 30 χρονια...Και στη δουλεια της...Ασσος...
Ελεγε ο Προεδρος της εταιριας...Οταν εφυγε στη συνταξη...Πηρε δωρο, ενα χρυσο ρολοι...
Και μια πλακεττα..."ευδοκιμως υπηρετησασα....."
Την εβαλε διπλα στο αντιστασιακο διπλωμα του Νικου της..."η Πατρις ευγνωμωνουσα..."
Ηρθε ο νους της...
Και στον...Αλλο της τον...Γιο...
Τον..Ψεφτικο..Τον θετο..
Φιλος του γιου της ηταν...Απο μικρα...Παιζανε στην αυλη και μεγαλωνανε...Και ο..αλλος ηταν απο μικρος ορφανος...Πενταρφανος και φτωχος...Και μεγαλωνε μονος του...
Ητανε το αντιθετο του γιου της αυτος ο μικρος...Ο γιος της μετρημενος σοφος, σοβαρος...
Ο αλλος...Φωνακλας, τρελλαρας, ασυμμαζευτος...Τραγουδαγε παραφωνα, αλλα νομιζε, οτι ηταν τενορος...Επαιζε και φυσαρμονικα...
Του εδινε, οτι μπορουσε, για να τον βοηθησει...Και κυρια, του εδινε την...αισθηση της μαννας...
Μαννουλα...Τη φωναζε, ο γαλιφης...Οταν ηθελε να ζητησει κατι...Μα που ηταν;;
Δεν θα ρχωταν να τη δει;;;
Κεινη την ωρα...Φασαρια ακουστηκε απο το διαδρομο του νοσοκομειου...Παιξανε τα
ματια της γριας...Ερχοταν αυτος... Ο Ασυμμαζευτος, ο φωνακλας, ο γιος της ο θετος...
Ανοιξε η πορτα, φορα...Μπηκανε μεσα πεντε νοματεοι...Ο Ασυμμαζευτος...Ασπρομαλλης πια..
Η γυναικα του...Ο Γιος του...Ασυμμαζευτος κι αυτος, και τα αλλα παιδια...
ΕΕΕΕΕ....Τι να γινεται εδω...;;
Ειπε με τη βροντερη φωνη του...
Αγκαλιαστηκαν οι δυο παιδικοι φιλοι...Τα ματια τους παιξανε για δευτερολεφτα...Συνενοηθηκαν, χωρις να μιλανε...Δακρυσε η γρια Χαρουλα, Καταλαβε...
Παμε μαννουλα...Θα σε παρω απο δω...Σου χω τοιμασει το δωματιο της μαννας μου...
Ειπε, κι εκανε να την παρει στα χερια...
Κανε περα...Γεροπαλληκαρι...Ακουστηκε μια αλλη πιο βαρια φωνη...Μεριασε...
Ηρθε ο...εγγονος της ο θετος και τη σηκωσε...
Σα να σηκωνε χαλικι, απο την αμμουδια...
Παμε γιαγιουλα...
Και φυγανε...

23 σχόλια:

  1. Πολύ συγκινήθηκα, σαν να βρέθηκα κι εγώ εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η αγάπη της μάνας είναι τόση που μπορεί να χαριστεί και παραπέρα από τα παιδιά της και τότε αποκαλύπτεται το μεγαλείο της ψυχής του ανθρώπου, και από τις δύο πλευρές!

    Καλημέρα αγαπημένε μου μαχαίρη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτη ειναι αγαπη..

    Καλημερα!

    Μαρουλοφιλακια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν αγαπάμε μόνο τις γέννες μας μαχαίρη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αχ καλέ μου Μαχαίρη.Δεν βασταξα και γεμισαν τα ματια μου δακρυα.Οχι από στεναχώρια αλλα από παράπονο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. το σημαντικότερο,να δίνεις χωρίς να παίρνεις,αλλά και να ξέρεις που βαδίζεις ,μέχρι το τέλος.φιλιά Μαχαίρη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. μια ζεστη αληθινη κ τρυφερη ιστορια που αφηνει ενα γλυκοπικρο χαμογελο στη ψυχη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. CELIN
    Γλυκοπικρο χαμογελο...
    Ναι...Ειναι μια αληθινη ιστορια...Που συμβαινει γυρω μας...ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Fortunata
    Η αληθινη μανα, παντα ξερει που βαδιζει...
    Και παντα δινει χωρις να παιρνει...
    Οποτε...Δικαιουται...Τουλαχιστον τα αναλογα...
    Δικαιουται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ΧΡΥΣΟΥΛΑ
    Ξερω, φιλη μου...
    Γι αυτο και γραφω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αντιγονη...
    Πακεττο παει...Η μανα ειναι..παντου...
    Καποτε διαβασα σ ενα τοιχο, με αφιερωματα για τη μανα...
    Ο Θεος εφτιαξε τη μανα...
    Για να μη χρειαζεται να τρεχει παντου...

    Γραμμενο απο ενα παιδακι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ΜΑΡΟΥΛΙ
    Η αγαπη...
    Ειναι αληθεια, εννοια υπερθεια...
    Συμβολιζεται, απο τα νερα της ΣΤΥΓΟΣ...
    Η Πηγη της αθανασιας...
    Οταν η Αθηνα [στην Οδυσσεια] Ζητησε απο τον Δια
    Να γυρισει ο Οδυσσεας στην πατριδα του...
    Ο Διας το υποσχεθηκε...Αλλα της Θεας δεν της φανηκε αρκετο αυτο και τον εβαλε να ορκισθει...
    Ετσι εχουμε, ενα ΘΕΟ...Να ...Ορκιζεται...
    Σε τι να ορκισθει αραγε ενας Θεος..Και μαλιστα ο
    ΘΕΟΣ ΠΑΤΗΡ...
    Και αρχιζει λοιπον ο Διας...
    Ορκιζομαι στα νερα της Στυγος....
    ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ΚΟΥΛΑ
    Ολα αυτα που λες ειναι αληθινα...
    Και σωστα οπως παντα...
    Δωσε μου και τη γνωμη σου για τα γκρικλις...
    Στο μπλογκι ΤΡΕΙΣ ΛΑΛΟΥΝ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. ΜΑΝΑ
    Ευχαριστω...Ειναι γραμμενη και για σενα...
    Και για ολες σας...Τις μανες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. ΕVIE
    Ευχαριστω και την καλησπερα μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Καλημέρα, Μαχαίρη!

    Από αλλού περιμένουμε την αγάπη, την έγνοια... κι από αλλού μας έρχεται. Ποιος το ξέρει πού να'ναι στ' αλήθεια το φως;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Όταν ήρθαν και μέτρησαν οι ώρες τον χρόνο και είπαν κλείνει ο κύκλος,η όμορφη σε εφτά γειτονιές που λέγαν και οι γειτόνησες, ντρεπόταν που η κόρη της ήταν υποχρεωμένη ακόμη και να την αλλάζει.
    Δεν την άφηνε, άσε με μπορώ και μονάχη μου, έλεγε και ξανάλεγε και τα μάτια της μπούκωναν.
    Και η "μικρή" της απαντούσε χασκογελόντας για να μην το κάνει σοβαρό το θέμα.
    Μωρέ τι μας λες; Εσύ όταν είμουν μικρή δεν με ξεσκάτιζες; Ε, τώρα άσε με να κάνω και γω κάτι,να μην έχεις να λες και να κοκορεύεσαι μονάχα εσύ ότι με μεγάλωσες στα πούπουλα.Να και γώ τώρα κάτι θα έχω κάνει για σένα.χαχααχαχχα και σκούπιζε κρυφά το δάκρυ, για την μάνα που είχε πάρει τον δρόμο για το σεργιάνι στους ουρανούς.
    Αχ και να ξέραμε τι φυλακτό είναι, τι προικιό και τι περιουσία, να έχεις την συνείδησή σου ήσυχη και το τελευταίο βλέμμα της μάνας γλυκό και τρυφερό επάνω σου.
    Αχ και να το ξέραμε αυτό από πρίν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Τι τρυφερο...συγκινηθηκα...! Να σαι καλα...!
    αχ αχ...! Τελικα , υπαρχουν και εξαιρεσεις στον αφιλοξενο πλεον κοσμο μας...

    φιλια
    σταλιν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. ΝΤΡΟΥ
    Μα...Μεσα μας ειναι...Το ξερεις βεβαια...
    Μονο μεσα μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. ΒΒ
    Ειδες;;
    ...την συνειδηση σου ησυχη...Και το βλεμμα της μανας...Αυτο ειναι...Και το ξερουν οσοι..Δεν εχουν μανα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. ΣΤΑΛΙΝ
    Μα...Εσυ τον φτιαχνεις τον κοσμο σου...
    Με το πληθος η με τις εξαιρεσεις...
    Ετσι οριζεις και μονη σου...Αν θελεις να ειναι φιλοξενος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή